close

  • Faithful to my Homeland, the Republic of Poland
  • NEWS

  • 18 June 2017

    Prime Minister Beata Szydło at 77th anniversary of the first transport of Poles to the Nazi German concentration camp Auschwitz created in the area of occupied Poland. نخست وزیر بئاتا شدوو در هفتاد و هفتمین سالگرد اولین انتقال لهستانی ها به اردوگاه کار اجباری آشویتس آلمان نازی که در ناحیه لهستان اشغال شده ایجاد شده بود.

    Ladies and gentleman,
    Your Excellency Bishop,
    Mr. Prime Minister,
    Mr. Voivode,
    Mr. Staroste
    Members of Parliament and local authorities,

     

    Auschwitz-Birkenau Camp is a blood-sacrificed place of over a million of innocent victims, people, who left an emptiness in the hearts of their loved ones and families . But history has not forgotten them. But there is no emptiness in our hearts. We remember them now and we will remember them forever. Todays’ National Remembrance Day of the Victims of the German Nazi Concentration and Extermination Camps reminds us about the fate of individual people, as well as about the tragic part of our fatherlands’ history. 77 years ago the first mass transport of prisoners, kept in crowded carriages, from Tarnów reached Auschwitz. Those people were members of the September Campaign, members of the resistance, political and social activists, people who were stopped while trying to cross the border and join the Polish army in France, people of various faith- including Jews, but only few survived.

     

    All of those people should have never experienced this immense pain, that was present in this German, Nazi factory of death. They became witnesses of a methodically prepared genocide and the fall of humanity. A shocking and disgraceful operation of industrial murder, conducted in the concentration camps, has forever left a mark on world’s faith.

     

    There will never be any justification for those hate crimes. Therefor it is so important to tell the truth about those tragic events. The history of the world hadn’t known such events before. The duty of those living today is to ensure that nothing like this happens in future.

     

    While mourning the victims we have to remember about the courage of those, who helped the people and at the same time risked their own lives, as well as the lives of their families. It’s worth mentioning that, only in Poland, during World War II the punishment for providing help to Jews was death penalty. Due to the rule of collective responsibility, used by the German occupant, entire families and sometimes even entire local societies were victims of those repressions.

     

    We remember with gratitude about the dedication and heroism of Poles, whose sacrifice brought back faith in the humankind. This is also remembered in the world. The fact that Poles are the biggest group of people honored with the title “Righteous among the Nations” is an example of that.

     

    We pay homage to the heroes of those times by preserving the truth and disseminating knowledge about the past.

     

    We remember that during World War II the Poles were the victims of those tragic events. We remember that during World War II Poland lost 6 million of its citizens. We finally also remember that Poland loved freedom and for that reason was always against totalitarian regimes and never cooperated with such.

     

    In this unequal battle Poles withstood the invaders in different ways, e.g. as armed partisan units or by organizing sabotage and fighting for your and our freedom on all European fronts.

     

    They also withstood Nazis by saving prisoners. Those, who managed to flee from Auschwitz, found shelter in local farms. That is why we can’t forget about the brave residents of local towns and villages, who shared bread and hope for a better tomorrow with the prisoners. These were the nameless heroes, who actively and very often heroically stood up against the German occupants and did not accept their barbarism. They saved lives of other people standing side by side. They did not pay attention to political views, ideologies or religion. For them it was the human being, who was most important. These facts need to be highlighted because in those gloomy days there indeed were people of good will and today we want to honor them.

     

    We learn from them and may they always be in our grateful memory. The Museum of the Righteous from Auschwitz, which will be built here, will testify about the heroes. About good and decent people. I am very pleased that also histories of concrete people, concrete families, who lived on this land, on our land, will be part of it. It is us who are responsible to remind others about who was the executioner, the victim, the hero, the torturer. We have to demand and defend the truth.

     

    As the late president Lech Kaczyński said, while commenting World War II: “What happened in Auschwitz was organized by the former German state- The Third Reich. We have to remember it because it is not always the one who has the power, who is right. We have to draw conclusions from what happened in the past.”

     

    We can’t allow people, who are blinded by criminal ideas, to take away the right of others to live. We remember and appeal to pass on the truth about those shocking times.

     

    Ladies and gentleman, it is a great task for politicians, but also for all people, to never allow such horrific events like those which happened in Auschwitz and other places of execution, to happen again. In today’s turbulent times Auschwitz is a great lesson that one has to do everything possible to protect the safety and life of one’s citizens. Ladies and gentleman, I am very moved and grateful that today we can meet in this special place. On the day of 14th of June we remember the first transport of prisoners. The people who live in Oświęcim, their fate, their families, the fate of their families and also my family, and the majority of us here present are interwoven with this place. Auschwitz Birkenau is a great history lesson for the entire world. I am very pleased that today we can make the first step to commemorate all those, who lived here and who came from here. Very often they were just afraid, they were regular people. But they knew very well that there are moments when one has to help the other.

     

    They were our grandparents, our relatives, our acquaintances. I also come from here and I am very grateful, first of all to Prime Minister Piotr Gliński, who is here with me today, for his decision to, together with the district of Oświęcim, and I would like to thank the staroste, the entire board and council, to prepare this museum so that history is complete. So that this place testifies about the enormous suffering and misfortune of those, who died here- people, who fell victim to an inhuman, barbaric regime. So that this small piece of history of those who lived here, helped and were connected in their daily life with Auschwitz Birkenau, is visible.

     

    Thank you.

     


    خانم ها و آقایان،
    عالیجناب اسقف،
    آقای نخست وزیر،
    آقای ویوود،
    آقای شهردار،
    اعضای پارلمان و مقامات محلی،

    اردوگاه آشویتس مکان فداکاری خون برای بیش از یک میلیون قربانی معصوم، مردمی که جای خالیشان در قلب عزیزانشان و خانواده هایشان حس می شود، است. اما تاریخ آنها را فراموش نکرده است. اما هیچ خلاء ای در قلب های ما نیست. ما اکنون آنها را به یاد می آوریم و آنها را برای همیشه به یاد خواهیم داشت. امروز روز ملی یادبود قربانیان اردوگاه های کار اجباری و مرگ، سرنوشت آن افراد را به یاد ما می آورد، همچنین بخش غم انگیز تاریخ سزمین پدریمان را به یادمان می آورد.77 سال پیش، اولین گروه زندانیان منتقل شدند، در واگن های شلوغ قرار داده شدند، از تارنو تا آشویتس رسیدند. این افراد اعضای کمپین سپتامبر بودند، اعضای مقاومت، فعالان سیاسی و اجتماعی، افرادی که در هنگام تلاش برای عبور از مرز برای پیوستن به ارتش لهستانی در فرانسه، متوقف شده بودند، مردمی با اعتقادات متفاوت شامل یهودیان، اما فقط اندکی از آنها جان سالم به در بردند.
    هیچکدام از این اافراد نباید هیچگاه چنین درد عظیمی را که در این آلمان، کارخانه مرگ نازی حضور داشت را تجربه می کردند. آنها شاهد یک شیوه آماده نسل کشی و زوال بشریت بودند. یک عملیات تکان دهنده و شرم آور قتل صنعتی که در اردوگاه های کار اجباری و مرگ، برای همیشه نشانی بر باور جهانیان به جا گذاشته است.
    هرگز هیچ توجیحی برای آن جنایات با نفرت یافت نمی شود. بنابراین این بسیار مهم است که حقیقت در ارتباط با این حوادث غم انگیز گفته شود. تاریخ جهان در گذشته چنین رویدادهایی را تجربه نکرده بود. وظیفه امروزیان این است که تضمین کنند چنین اتفاقاتی در آینده رخ نخواهد داد.
    ما باید شجاعت این افراد را، آنهایی که به مردم کمک کردند و در عین حال جان خود را به خطر انداختند، همچنین جان خانواده های خود را، به یاد داشته باشیم. شایان ذکر است که فقط در لهستان، در طی جنگ جهانی دوم، مجازات برای ارائه کمک به یهودی ها، مجازات اعدام بود. بر اساس قانون مسئولیت اجتماعی که توسط آلمان اشغالگر اجرا می شد، تمام خانواده ها و گاهی حتی تمام جوامع محلی قربانیان این سرکوب بودند.
    ما با قدردانی از فداکاری و قهرمانی لهستانی ها، فداکاری های آنها، که ایمان به بشریت را بازگرداند، را به یاد خواهیم داشت. این در جهان نیز یاد می شود. این واقعیت که از لهستانی ها به عنوان "پارسایان در میان ملل" یاد می شود، نمونه ای از آن است.
    ما با حفظ حقیقت و انتشار دانش در مورد گذشته، به قهرمانان آن زمان ادای احترام می کنیم.
    ما به یاد داریم که در طی جنگ جهانی دوم، لهستانی ها قربانیان آن حوادث غم انگیز بودند. ما به یاد داریم که لهستان 6 میلیون از شهروندان خود را در طی جنگ جهانی دوم از دست داد. ما در نهایت همچنین به یاد داریم که لهستان دوستدار آزادی بود و از این رو همیشه علیه رژیم های مطلقه و دیکتاتوری بود و هیچگاه با آنها همکاری نمی کرد.
    در این جنگ نابرابر، لهستانی ها در مقابل مهاجمان با روش هایی متفاوت ایستادگی کردند، برای مثال به عنوان واحدهای حذبی مسلح و یا با سازماندهی کارشکنی و جنگیدن برای آزادی شما و ما در تمام جبهه های اروپا ایستادگی کردند.
    آنها همچنین در مقابل نازی ها، با نجات دادن زندانی ها، ایستادگی کردند. آنهایی که موفق به فرار از آشویتس شدند، در مزارع محلی پناه یافتند. برای این است که ما نمی توانیم ساکنان شجاع شهرها و روستاهای محلی را فراموش کنیم، افرادی که نان و امید را برای آینده ای بهتر با زندانیان قسمت کردند. اینها قهرمان هایی بی نام و نشان بودند، افرادی که فعالانه و اغلب با قهرمانی در مقابل اشغالگران آلمانی ایستادند و وحشیگری آنها را نپذیرفتند. آنها با ایستادن کنار هم، جان دیگران را نجات دادند. آنها به دیدگاه های سیاسی، ایدئولوژی ها و مذهب توجهی نکردند. مهم ترین برای آنها بشریت بود. این حقایق باید برجسته شوند زیرا در این روزهای غم انگیز، به واقع انسانهایی بودند با خوش نیتی و امروز ما می خواهیم آنها را ارج نهیم.
    ما از آنها می آموزیم و امیدواریم آنها همیشه در خاطر قدردان ما بمانند. موزه عدل از آشویتس، که در اینجا بنا خواهد شد، به این قهرمانان و در ارتباط با این مردم صالح و شایسته گواهی خواهد داد. من بسیار خشنودم که پیشینه افرادی حقیقی، خانواده هایی ملموس، که در این سرزمین، در سرزمین ما می زیستند، جزئی از تاریخ خواهد بود. این ماییم که مسئولیم به دیگران یادآوری کنیم چه کسی جلاد، قربانی، قهرمان، شکنجه گر بود. ما باید خواستار و مدافع حقیقت باشیم.
    همانگونه که رئیس جمهور گذشته لخ کچینسکی در هنگام اظهار نظر راجع به جنگ جهانی دوم فرمود: " آنچه در آشویتس رخ داد، توسط دولت سابق آلمان- رایش سوم، سازماندهی شده بود. باید به خاطر داشته باشیم همیشه فردی که قدرت دارد، صحیح و درست نیست. ما باید از آنچه در گذشته رخ داده، نتیجه گیری کنیم."
    ما نمی توانیم به افرادی که با ایده های جنایت کارانه کور شدند، اجازه دهیم حق زیستن را از آنها بگیرند. ما به یاد داریم و درخواست تجدید نظر می کنیم که حقایق در ارتباط با آن حقایق تکان دهنده را انتقال دهیم.
    خانمها و آقایان، این وظیفه ای مهم برای سیاستمداران است، اما همچنین برای تمام مردم، که هرگز نگذارند چنین رویدادهای مخوفی مانند آنچه در آشویتس و دیگر مکان های اعدام رخ داد، مجددا تکرار شود. در زمان های آشفته امروز، آشویتس درسی بزرگ است که هر فرد باید هر کار ممکن برای حفاظت از امنیت و جان شهروندان خود را انجام دهد. خانمها و آقایان، من بسیار متاثر شدم و شکرگزارم که امروز در این مکان خاص می توانیم ملاقات کنیم. در روز 14 ژوئن، ما اولین انتقال زندانیان را به یاد می آوریم. مردمی که در اوشویمچین زندگی می کنند، سرنوشت آنها، خانواده های آنها، سرنوشت خانواده های آنها و همچنین خانواده من، و بیشتر ما که اینجا حاضریم، به این مکان پیوند خورده است. اردوگاه آشویتس یک درس تاریخی مهم برای کل جهان است. من بسیار خشنودم که امروز می توانیم اولین گام را برای یادآوری تمام آنها، افرادی که اینجا زندگی می کردند و اهل اینجا بودند، بسپاریم. اغلب آنها فقط ترسیده بودند، آنها افراد منظمی بودند. اما آنها بسیار خوب می دانستند که لحظاتی هست که فرد باید به دیگران کمک کند.
    آنها پدربزرگ ها و مادربزرگ های ما، بستگان ما، آشنایان ما بودند. من نیز متولد اینجایم و بسیار شکرگزارم، اول از همه برای نخست وزیر پوتیر گلیسکی، که امروز اینجا با من همراه است، برای تصمیم او، همراه با ناحیه اوشویمچین، و می خواهم از شهردار، تمام هیئت و شورا برای آماده سازی این موزه که به کامل کردن تاریخ کمک می کند، تشکر کنم. به طوری که این مکان به رنج و سیاه بختی آنها، افرادی که در اینجا جان باختند، مردمی که قربانی یک رژیم غیر انسانی و وحشی شدند، گواهی می دهد. بنابراین این جز کوچک تاریخ افرادی که اینجا زیستند، کمک کردند و در زندگی روزمره خود با اردوگاه آشویتس در ارتباط بودند، قابل مشاهده است.

    سپاس از شما.

     

     

    Print Print Share: